حسین ناظمی بیدگلی
رئیس شورای اسلامی شهر آران و بیدگل
در دل کویر تابناک ،جایی که خورشید هر صبح آتش خویش را بر فرش شن میگستراند و باد ترانهای بیکلام در گوش تاریخ میسراید ،محوطهای خاموش اما سخنگو آرام گرفته است. نامش ((ویگل)) است . اما ریشههای خاک و حافظه تمدن هزاران نام دارد. هر سنگش سکوتی هزار ساله را در خود نگاه داشته و هر ذره خاکش روایتی ناگفته از انسان، ایمان و خلاقیت را در سینه دارد. ویگل تنها یک محوطه باستانی نیست ، بلکه تکه ای از جان ایران است، همچون تابلویی از گذشته که نقش های آن با رنگ آفتاب ، پود کویر ، و تار زمان در هم تنیده است . از تپه ماهورهای پوشیده از طاق و گز تا دو قلعه خاموش در شرق و غرب که به سان نگهبانان تاریخ هنوز قامت راست کرده اند،هر گام در این خاک، گام نهادن بر پله های فراموش شده یک تمدن است . در دل این خاک شهری عظیم نهفته است . شهری که بافت مسکونی، معماری منفرد خانه ها و بقایای حرفه ها ، نشان از جامعه ای پیشرفته دارد . نخستین نشانه ها ، صدای دیرینه ایلامیان را در گوش جان می نوازد و در امتداد قرون ،تا آتشگاه ساسانی می رسند که همچون قلب تپنده ای در بخش شرقی محوطه می تپد. بنایی که نه با لاشهسنگ ، بلکه با گِل و چینه ساخته شده است؛ گواهی بر خلاقیت معمارانی که حتی خاک را به آتش سپردند تا جان آن را همچون سفال استوار کنند.
