اخترشناسان مرز شکل‌گیری ستاره‌ها را در دیسک مارپیچی کهکشان راه شیری یافته‌اند و این مرز آن‌قدرها هم از مرکز کهکشان ما دور نیست.

به نقل از اسپیس، راه شیری دست‌کم ۱۰۰ هزار سال نوری پهنا دارد، اما نتایج جدید نشان می‌دهد که شکل‌گیری ستاره‌ها در این کهکشان در ناحیه‌ای رخ می‌دهد که تا شعاع ۴۰ هزار سال نوری از مرکز کهکشانی امتداد دارد.

گروه بین‌المللی فیتنی بر ۱۰۰ هزار ستاره غول‌پیکر درخشان که در سراسر دیسک مارپیچی راه شیری پراکنده‌اند، تمرکز کرد و داده‌های طیف‌سنجی مربوط به دما و سن آن‌ها را از تلسکوپ طیف‌سنجی فیبری چندجرمی با میدان دید وسیع در چین و پروژه پیمایش تکامل کهکشانی در رصدخانه آپاچی پوینت در ایالات متحده، به‌علاوه داده‌های تکمیلی از مأموریت گایا متعلق به آژانس فضایی اروپا به دست آورد.

لوران ایه از دانشگاه ژنو می‌گوید: گایا به وعده خود عمل می‌کند: با ترکیب داده‌های آن با طیف‌سنجی‌های زمینی و شبیه‌سازی‌های کهکشانی می‌توانیم تاریخچه شکل‌گیری کهکشان خود را رمزگشایی کنیم.

کهکشان‌ها از درون به بیرون رشد می‌کنند و راه شیری نیز از این قاعده مستثنی نیست؛ به ‌طوری‌ که میانگین سن ستاره‌ها با افزایش فاصله از مرکز کهکشانی کاهش می‌یابد. تیم فیتنی دریافت که میانگین سن در شعاع ۴۰ هزار سال نوری از مرکز به حداقل می‌رسد. برای مقایسه، خورشید ما در فاصله ۲۶ هزار سال نوری از مرکز کهکشان قرار دارد، یعنی به ‌خوبی درون مرز ناحیه شکل‌گیری ستاره‌ها قرار گرفته است. فراتر از این نقطه، سن ستاره‌ها دوباره به ‌طور پیوسته افزایش می‌یابد، به‌ طوری ‌که قدیمی‌ترین ستاره‌ها هم در مرکز و هم در دورترین لبه دیسک راه شیری یافت می‌شوند و یک توزیع سنی U شکل ایجاد می‌کنند.