این ربات‌ها که «متاماشین‌های پادار» نامیده می‌شوند، از ماژول‌های مستقل و لگومانندی ساخته شده‌اند که با کمک تعداد بی‌پایانی از پیکربندی‌ها به هم متصل می‌شوند. هر ماژول به تنهایی یک ربات کامل مجهز به موتور، باتری و رایانه مخصوص به خود است. یک ماژول به تنهایی می‌تواند غلت بزند، بچرخد و بپرد، اما چابکی و تخریب‌ناپذیری واقعی زمانی پدیدار می‌شود که ماژول‌ها با هم ترکیب شوند.

مهندسان برای طراحی مؤثرترین ترکیب‌ها، از هوش مصنوعی به منظور تکامل پیکربندی‌های جدید بدن ربات‌ها استفاده کردند. هوش مصنوعی به جای پایبندی به طرح‌های استاندارد مشابه سگ یا انسان‌، گونه‌های جدید و عجیبی از ماشین‌ها را طراحی کرد که در تصور هیچ مهندس انسانی نبود. وقتی این متاماشین‌ها به ماژول‌های دیگر متصل می‌شوند، مانند فک‌ها حرکات موج‌مانند انجام می‌دهند، مانند مارمولک‌ها اعضای بدن را به هم متصل می‌کنند یا مانند کانگوروها بالا و پایین می‌پرند.

این ربات‌ها هنگام واژگونی می‌توانند خود را به حالت عمودی برگردانند، از روی موانع بپرند و حرکات آکروباتیک مانند چرخش در هوا را انجام دهند. از آنجا که یک متاماشین اساساً یک ربات ساخته‌شده از ربات‌های دیگر است، می‌تواند در برابر آسیب‌های فاجعه‌بار مقاومت کند. قطعات شکسته به وزن مرده تبدیل نمی‌شوند، بلکه به غلتیدن، خزیدن و پیوستن مجدد به گروه ادامه می‌دهند.