سلول‌های بدن در مواجهه با استرس مانند سموم، جهش‌های ژنتیکی، گرسنگی یا سایر عوامل آسیب‌زا، فعالیت‌های عادی خود را متوقف می‌کنند تا تمرکزشان را بر صرفه‌جویی در انرژی، ترمیم اجزای آسیب‌دیده و تقویت مکانیسم‌های دفاعی معطوف کنند؛ اگر استرس قابل مدیریت باشد سلول‌ها به فعالیت طبیعی خود بازمی‌گردند؛ در غیر این‌صورت فرآیند خودتخریبی (self-destruction) را آغاز می‌کنند. 

دانشمندان دهه‌ها بر این باور بودند که این پاسخ سلولی به صورت یک زنجیره خطی از رویدادها رخ می‌دهد: حسگرهایی در سلول «زنگ خطر» را به صدا در می‌آورند و یک پروتئین کلیدی را تغییر می‌دهند که در ادامه پروتئین دوم را تحت تأثیر قرار می‌دهد و عملکرد طبیعی سلول را کند یا متوقف می‌سازد. 

اما در مطالعه‌ای جدید که امروز در مجله Nature منتشر شده است، پژوهشگران دانشگاه Case Western Reserve کشف کرده‌اند که واکنش سلول به استرس پیچیده‌تر، بخش بخش (compartmentalized) و قابل تعدیل است و نه آن‌گونه ثابت و غیرقابل انعطاف که پیش‌تر تصور می‌شد. 

محققان امیدوارند که با درک دقیق‌تر این مکانیسم، بتوانند روش‌های درمانی مؤثرترتری برای این بیماری‌‌ها توسعه دهند و همچنین راهکارهای جدیدی برای مقابله با مقاومت سلول‌های سرطانی به شیمی درمانی بیایند.

علاقه‌مندان می‌توانند برای مطالعه جزئیات بیشتر به متن مقاله مراجعه کنند.